|
|
|
Mijn inspiratie om als
dierenmedium te gaan werken
door Dierenmedium Virginie
Ik wil u graag vertellen hoe ik er toe gekomen ben om met dieren te gaan werken.
Ten eerste is mijn liefde voor dieren groot en dit is altijd al zo geweest.
Dieren geven onvoorwaardelijke liefde en zijn vrienden voor het leven.
In januari 1999 besloten mijn echtgenoot en ik om een hondje in huis te halen. We gingen naar het asiel om te kijken of er een geschikt hondje voor ons tussen zou zitten.
Hele rijen met blaffende honden, grote en kleintjes. We stonden even stil bij een lichtbruin Cairn terriertje. We liepen weg, maar ik keek nog even terug door een raam. Het Cairn terriertje keek me recht in mijn ogen aan en blafte.
Het voelde net alsof hij naar mij seinde: ”Hé niet weggaan zonder mij!”.
We besloten even met hem te gaan wandelen. Hij heette: “Sjonnie”. Dat wandelen vond hij wel een feest en ondanks dat hij mijn man in zijn hand beet hebben we toen besloten om hem in huis te nemen.
Sjonnie was toen 9 jaar oud en een schat van een hondje!! Zijn koosnaam was Sjonneke en we waren zielemaatjes.
|
Rugzakje
Hij kwam op een moment dat ik het moeilijk had met mijzelf in mijn leven. Sjonneke had ook een rugzakje bij zich en voelde precies mijn stemmingen aan. Het was een stoer en dapper mannetje met zo zijn lichamelijke gebreken. Hij was niet veel leuke dingen in zijn leven gewend en we hebben met heel veel liefde en gezelligheid zijn vertrouwen kunnen winnen.
Sjonneke bleek een vernauwde luchtpijp te hebben in een vergevorderd stadium wat vaak voor problemen zorgde, maar hij gaf zelf nooit op en ging gewoon door.
Hij bracht gezelligheid, liefde en vreugde in ons leven!! Ik kon met hem lachen en huilen als een echte vriend.
In het voorjaar van 2001 kwam er een vriendje bij, een puppy Silky terriër. Hij is buitenom door ons ook door Sjonneke opgevoed. Dit hondje noemden we Otje
en het was een buitengewoon gevoelig en moeilijk adhd hondje.
Inmiddels is hij 7 jaar en zeker veranderd, maar nog steeds even gevoelig. Hij weet vaak feilloos waar ik aan denk. Als ik alleen maar denk:’Ik ga mijn schoenen aan doen om te wandelen kijk hij mij aan en komt naar me toe. Hij leest je energie net als Sjonneke dat kon doen. Sjonneke en Otje waren maatjes en sliepen altijd samen in de mand.
Als Otje buiten bang was voor een grote hond kwam Sjon er even tussen staan.
Aan al deze vreugde kwam in de zomer van 2006 een einde. Het ging niet zo goed met Sjon en we gingen maar een checkup laten doen bij de dierenarts. Zijn nieren werkten nauwelijks meer wat de verklaring was voor veel van zijn klachten. Hij kreeg medicijnen en speciaal nierdieet voorgeschreven en het ging weer stukken beter. We gingen op vakantie naar de Ardennen en Sjonneke was weer voor een groot deel de oude letterlijk en figuurlijk.
Inmiddels was hij 15 ½ jaar oud! Helaas deden zijn nieren het steeds minder en ook alle goede zorgen en liefde konden er niet meer voor zorgen dat zijn dood naderde.
Afscheid nemen
Mijn allerliefste vriendje en ik moesten afscheid gaan nemen. Uren heeft hij slap in mijn armen gelegen en ik voelde ook zijn verdriet en vechtlust, want Sjon wilde niet gaan.
Op een gegeven moment heb ik aan hem gevraagd:
‘Hoe kan ik je helpen? Dit kan zo toch niet meer doorgaan je lichaam kan niet meer verder.’
Hij keek me aan met zijn grote bruine ogen en zei: ‘Oké help me dan maar.
Sjonneke is in mijn armen gestorven en is heel rustig over gegaan. Toen we wegliepen kwispelde zijn staartje nog even.
Iedere dierenvriend zal begrijpen dat ik op dat moment heel erg verdrietig was en ook nu mis ik hem nog steeds.
Weerzien
Maar al vrij snel mocht ik Sjonneke
weer zien!! Hij huppelde door de groenste groene weide van genezijde en we knuffelden samen. Hij was zo blij dat hij weer alles kon en zich weer zo fit voelde. Een aantal keren hebben de hondjes hier in huis hem ook mogen zien voorbij komen. Sjonneke was en is nog regelmatig bij ons in huis.
Toen ik hem de tweede keer ontmoette was hij in een huis bij mijn overleden ouders en we knuffelde en speelden.
Het was helaas weer tijd om te gaan en ik had het moeite hem achter te laten. Mijn ouders vertelden mij dat Sjonnie bij hun woont en dat zij voor hem gingen zorgen tot dat we allemaal weer samen zijn. Ik vond het nog steeds moeilijk maar had er toch vrede mee. Mijn Sjon is in goede handen in Zomerland bij mijn lieve ouders.
De eerste keer dat ik een hondje ging behandelen kwam Sjonneke bij me en zei: ”Dit is wat je moet doen! Je hebt mij ook zo goed geholpen met liefde en energie geven”. Ik ben altijd bij je als je consulten gaat geven.
Nieuwe gids
Sjonneke is niet het enige dier dat mij bij staat met mijn consulten.
In een meditatie mocht ik nog een nieuwe gids ontmoeten: “Bles” een groot donkerbruin paard met witte manen en witte sokken, een soort Shire paard (is een heel groot paard). Hij vertelde mij dat hij en ik al vele levens samen waren geweest dat hij me nu mocht gaan helpen met mijn paardenconsulten. Het is altijd weer heel bijzonder voor iemand zoals ik die echt niets van een paard afweet met informatie kan komen waarvan ik denk hoe is het mogelijk?
Ja, ik heb twee fantastische gidsen die mij heel goede informatie geven.
Het is altijd weer een voorrecht om met dieren te mogen werken. Dieren laten veel gemakkelijker los dan wij dat doen. Ze accepteren dat het leven ophoudt en als ze eenmaal ervaren hoe mooi het is in Zomerland en weten dat ze contact kunnen maken met hun baasje dan zijn ze tevreden.
En als Sjonneke blij is en gelukkig dan ben ik dat ook en we zullen elkaar weerzien, dat weet ik zeker.
Ik ben zo dankbaar dat ik als medium mag werken voor de spirits van al die lieve dieren die aan hun baasje willen vertellen dat ze nog om hun heen zijn.
Even mag ik de tip van de sluier oplichten en laten voelen en zien dat er leven is na de dood.
Het geeft zoveel troost en rust in je hart om te weten dat de band van liefde nooit zal vergaan.
